Bu gün diyorum,bir parantez açalım hayata...

Parantez içindekiler dilediğimizce yaşansın.

Hayallerimizi,ümitlerimizi,kaybettiklerimizi, gerçekleştiremediklerimizi koyalım beraberce bu gün o parantez içine...

Bir de hüzünlü bir melodimiz olsun satır aralarından süzülüp gelen...

Biraz da gözyaşı damlatalım beraberce,ıslansın o renkli parantezin içine...

Sonra...

Sonra serelim biraz güz güneşine,soğukça olsun biraz ama,kurusun göz yaşlarımız beraberce...

Ne varsa içimizde sakladığımız,ne varsa anlatamadığımız sözcüklerle, yazılarla ifade edemediğimiz neler varsa siyah sayfalarda,haykırmak isteyip te,asla haykıramadığımız ne kadar çok haykırışlarımız varsa,koyalım beraberce o paranteze...

Bir de diyorum,çıkaralım maskelerimizi yüzümüzden,olanca çıplaklığı ile, olanca gerçekçiliği ile,olanca dürüstlüğü ile,çıplak yüzümüzü de koyalım parantezin içine...

Ve dostlar...

Üşümelerimizi koyalım,karanlıklarımızı,yalnızlıklarımızı...

Sevdalarımızı da... Alıntı